Philip: een Brits symbool van ongelijkheid

De Britse prins Phillip is dood.  De echtgenoot van verreweg de machtigste monarch ter wereld werd 99 jaar oud. Triest natuurlijk voor familieleden en vrienden. Maar tegelijkertijd heeft de beste man een goed leven gehad. Of liever gezegd: een leven dat niet veel voor of na hem zullen hebben.  Geboren als rechthebbende op de Griekse en Deense troon en getrouwd met de Britse koninklijke clan, hoefde Philip niets te doen en kreeg hij toch zóveel. Zijn eeuw stond in het teken van puissante rijkdom en een onverklaarbare voorkeurspositie. Waar zijn rijk uit elkaar viel, zijn land verdeeld raakte en veel van zijn onderdanen getekend door aanhoudende economische depressie, leefde Philip in pracht en praal. Nieuws van zijn overlijden duwt berichten over meer dan 110.000 Britse Coronadoden van de voorpagina’s en het leed van een veelvoud anderen die alles verloren in de crisis. De lofuitingen in de Britse media, maar ook in ons eigen nieuws, zijn in dat licht overdreven, ongerechtvaardigd, om niet te zeggen ongepast.  

Philip vertegenwoordigde een uitstervend systeem van ongelijkheid waarin één familie beslist over honderden miljoenen anderen in het Verenigd Koninkrijk en de Commonwealth. Vanwege hun afkomst. Is dat – ongelijkheid – niet precies waar alle juichende commentatoren normaal zo luid over tekeer gaan?

Philip was ook niet de ideale kandidaat voor het ceremoniële deel van zijn koninklijke ambt, zoals vandaag in de pers wordt beweerd. The Crown, de populaire Netflix-serie over de Windsor-familie, is dichter bij de waarheid dan velen je willen laten geloven. Philip was onhandelbaar en vooral niet zonder controverse. In zijn biografie op Wikipedia vind je maar liefst 100 voorbeelden van pijnlijke uitglijers van de prins – van racistische grapjes tegen de nieuwe heersers in voormalige koloniën tot schunnige opmerkingen die diplomatieke verhoudingen met bevriende staten op scherp zetten.  In dat opzicht leverde de prins Downing Street eerder extra werk op dan dat hij voor een kroonbonus zorgde.  

Niets dan goeds over de doden, maar kunnen we op zijn minst hun leven bekritiseren en alles waar zij voor stonden – of in ieder geval de dood van de prins in (democratisch) perspectief zetten?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *